آموزش کامل کاشت انبه (صفر تا صد) + بررسی تمامی نکات کاشت

آموزش کامل کاشت انبه (صفر تا صد) + بررسی تمامی نکات کاشت

انبه یکی از انواع درختان مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری است که معمولا در اکثر مناطق جهان آن را کشت می‌کنند. درخت انبه یکی از درختان میوه دار به شمار می رود که دارای میوه ای با طعم شیرین است و از آن می توان به صورت تازه خوری، تهیه ترشی، آبمیوه و … استفاده کرد. انبه گیاهی است چند ساله که دارای تاج گسترده ای است و ارتفاع آن بسته به محیط رشد به حدود 40 متر نیز می‌رسد. میوه انبه دارای خواص بسیاری است. درخت انبه برای این که رشد خوبی داشته باشد نیاز به آبیاری، خاک مناسب، هرس، سموم شیمیایی برای مبارزه با آفات و … دارد، همچنین از نظر سودآور بودن نیز برای تجارت بسیار مناسب است.

بررسی کامل مشخصات درخت انبه :

انبه از جمله درختان مناطق گرمسیری است که دارای میوه خوشمزه و بسیار شیرینی است که از آن استفاده‌های مختلفی می‌کنند و سرشار از ویتامین‌های مختلف است. این درخت را امروزه در بیشتر مناطق گرمسیری به دلیل تراز تجاری بالایی که دارد کشت می‌کنند. ریشه این گیاه عمیق و در عین حال طویل است. به همین دلیل خاک‌های سبک را برای رشد و نمو ترجیح می‌دهد. توجه داشته باشید درختان انبه‌ای که از طریق بذر تکثیر می‌شوند، از طول عمر بالایی نسبت به سایر گونه‌ها برخوردار هستند. از میوه این گیاه برای آشپزی، آبمیوه، رنگ دهنده و … استفاده می‌کنند. درخت انبه ارتفاع بلندی دارد، به طوری که ارتفاع آن به حدود 40 متر هم می‌رسد. انبه دارای شاخه‌هایی با قطر 10 متر است، طول عمر بالایی دارد، به صورتی که برخی از گونه‌های آن چیزی در حدود 300 سال عمر می‌کنند و میوه می‌دهند.
برگ های این گیاه در ابتدای رشد و به هنگام جوانه زدن به رنگ نارنجی مایل به صورتی است که پس از گذشت مدتی تغییر رنگ می‌دهد و به رنگ قرمز تیره و در نهایت سبز تیره تبدیل می‌شود. شکوفه‌های کوچکی به رنگ سفید دارد که به صورت خوشه‌ای 10 تا 40 سانتیمتری ظاهر می‌شود و منظره زیبایی را نمایان می‌کند. هر شکوفه این گیاه دارای پنج گلبرگ به همراه پنج کاسبرگ و 5 پرچم است. میوه این گیاه بیضی مانند و به صورت کشیده است که وزن آن بین 500 تا 2500 گرم است. از زمان شکوفه دهی تا رسیدن میوه زمانی بین 3 تا 6 ماه لازم است. رنگ و اندازه میوه این گیاه بسته به شرایط اقلیمی و همچنین نور دریافتی متفاوت است، طوریکه برخی به رنگ زرد و نارنجی و برخی قرمز و سبز هستند. به هنگام رسیدن میوه این گیاه طعمی شبیه به شیر ملایم می‌دهد. میوه گیاه انبه بسیار گوشتی و آبدار و به رنگ نارنجی است که درست در مرکز آن هسته بزرگی وجود دارد که بسته به واریته درخت، ممکن است صاف و یا دارای رشته یا فیبرهایی باشد. بسته به گونه‌های متفاوت طعم متفاوتی نیز دارد.
با توجه به تحقیقات انجام شده، بیشترین کاشت انبه در استان‌های هرمزگان و کرمان، به دلیل گرم بودن هوا است که قدمت کاشت آن در این مناطق به بیش از 300 سال می‌رسد. انبه پوست نازکی دارد و بومی مناطقی از هند، پاکستان، بنگلادش و آسیای جنوب شرقی است. توجه داشته باشید که اگر درخت انبه را به صورت پیوندی بکارید، پس از گذشت 4 تا 5 سال میوه می‌دهد و اگر بذر آن را بکارید 8 سال زمان لازم است تا میوه بدهد. میوه این گیاه در اواخر فصل بهار تا اوایل فصل پاییز قابل برداشت است. انجام عمل گرده‌افشانی این گیاه نیز توسط باد و حشرات انجام می‌شود.

انواع مختلف میوه انبه :

انبه انواع متفاوتی دارد که در ذیل همراه با عکس هر نوع آنها را شرح داده ایم.

انبه آلفونسو (alphonso) :

انبه آلفونسو را با نام‌های دیگری همچون انبه آپوس، گوندو، بادامی و … می‌شناسند که دارای تاجی گسترده است. میوه این گیاه به صورت تخم‌مرغی، اوریب و به رنگ زرد است که وزن آن بین 250 تا 350 گرم است. طعم شیرینی دارد و دارای عطر خاصی است. دانه‌هایی که از این نوع انبه به وجود می‌آیند قادر به تولید میوه نیستند.
وقتی سخن از طعم و عطر و مزه و کمیاب بودن در میان است Alphonso بهترین نوع از انبه برای نشان دادن این خصوصیات است. هند به علت شرایط آب و هوایی مطلوب تولید کننده این نوع از انبه محسوب می­شود. نکته جالب این است که دانه ای که از این گونه ی انبه به وجود می­آید قادر به تولید میوه نخواهد بود. ما برای تولید آن یک روش اصلاح شده ایجاد کرده ایم. با این حال این نوع از انبه هم چنان یک میوه صادراتی در جهان محسوب می­شود.

انبه ataulfo :

انبه ataulfo به رنگ زرد است و طعم شیرینی دارد. این نوع انبه نرم، گوشتی و بدون فیبر است که برای تهیه سالاد و همچنین تازه خوری مناسب است. در سایز کوچک و به صورت بیضی رشد می‌کند. برگ های سبز رنگی دارد که خزان پذیر است و در فصل پاییز می‌ریزد. Ataulfo زرد و لرزان به همراه یک شیرینی و طعم خامه ای قطعا مورد علاقه هر دوستدار انبه به حساب می آید. این انبه در مکزیک و در بین ماه های خرداد تا تیر رشد می­کند.

انبه فرانسیس (francis) :

انبه فرانسیس francis نوعی انبه طعم دار و شیرین است که مغز آن دارای فیبر است و با تمام این وجود بسیار نرم و گوشتی است. از میوه این گیاه به عنوان یک طعم‌دهنده عالی در ترشی استفاده می‌کنند.
این نوع از انبه در تمام مزارع کوچک هاییتی کاشت می شود. رشد آن از ماه می تا جولای امکان پذیر است. رنگ زرد روشن در رنگ سبز آن به شکل یک باریکه جلوه می کند. به دلیل فیبری بودن مغز میوه، ممکن است انتخاب محبوبی برای سالاد نباشد.

انبه haden :

انبه haden برای آشپزی و تازه خوری انتخاب مناسبی است. مغز این نوع انبه سفت و دارای فیبر است. به رنگ قرمز روشن به همراه رنگ زرد و سبز آمیخته با نقطه های سفید رنگ است. این نوع از انبه اندازه های متوسط تا بیضی متمایل به گرد بزرگ دارند. غنی از مواد معطر و یک انتخاب عالی برای استفاده در آشپزی و یا خوردن است که حالت چسبناکی مانند سایر سویه های انبه را ندارد. برای اولین بار در جنوب فلوریدا در سال 1910 کشت شد و در ماه های آپریل و می رشد می کند.

انبه keitt :

انبه keitt بیشتر در ایالات متحده آمریکا و مکزیک کاشته می‌شود، به رنگ سبز است که با رنگ صورتی محدودی پوشانده شده است. از آن برای تهیه ترشی استفاده می‌کنند و در پخت غذاهای آسیایی زیاد از آن استفاده می‌کنند. دارای طعم شیرینی است و مغز آن بسیار سفت و درعین‌حال دارای مقادیر زیادی فیبر است. در سایز بزرگ رشد می‌کند و به صورت بیضی مانند است.
وقتی به طور کامل رسیده و سبز باشد خوردن آن بسیار لذت بخش است. حتی شکل کامل نرسیده آن برای درست کردن ترشی مناسب است. این انبه در فرهنگ آسیا بسیار محبوب است و در غذاهای آسیایی از آن استفاده می شود. در ماه های مرداد و شهریور نیز کشت می شوند.

انبه  kent :

انبه kent میوه‌ای خوشمزه و شیرین دارد که بسیار آبدار و گوشتی است و برای خشک نمودن و آبمیوه مناسب است. این مدل به رنگ سبز و قرمز تیره است که در سایز بزرگ و به صورت بیضی رشد می‌کند.
این انبه شیرین مزه با مغز میوه آبدار خود مزه را تکمیل می­کند، همچنین به صورت محدودی فیبر دارد. حتی در پختن (نانی از این انبه پخته می­شود که بسیار عالی است) استفاده می­شود.
از ماه دی تا اردیبهشت و از خرداد تا مرداد به طور وسیعی در مکزیک، اکوادور و پرو تولید می شود. البته نوع اصل آن در سال 1940 از فلوریدا منشا گرفته است.

انبه tommy atkins :

در اصل از فلوریدا ولی در مقیاس وسیع تر، انواع تجاری آن از آمریکا آمده است. انبه tommy atkins دارای طعم شیرین و ملایمی است و مغز آن سفت و چسبناک است. این نوع از انبه نیز از فلوریدا نشات می گیرد. اکنون بیشترین پهنای رشد تجاری آن برای واریته های صادرات در ایالت متحده آمریکا می­باشد.
این انبه شکل های متفاوتی دارد که از بزرگ تا متوسط شکل بیضی آن ادامه دارد. بیشتر برجستگی های آن به رنگ قرمز تیره است که قسمت عمده سطح میوه را پوشانده است.
از فروردین تا تیر و از مهر تا دی امکان کشت دارد. در مکزیک، برزیل، اکوادور و پرو نیز رشد می کند.

انبه Valencia Pride :

انبه velencia pride دارای فیبر کم، طعم بسیار خوشمزه‌ و بسیار آبدار و گوشتی است. استفاده‌های مختلفی از آن می‌شود.یک سویه کوچک تر از انبه می باشد که ریشه آن در فلوریدا یافت شده است.
اولین گزارش تولید آن در سال 1941 بوده است. این سویه بزرگ است و پوست آن با یک سطح قرمز رنگی پوشیده شده و گاهی رنگ زرد نیز در آن مشاهده شده است. از تیر تا مرداد نیز کشت می شود.

انبه glenn :

انبه glenn طعم شیرین و هلویی مانندی دارد و به رنگ صورتی و قرمز محدود می‌شود که به صورت بیضی کشیده ظاهر می‌شود.
یکی از بهترین انتخاب ها در بین سویه های گوناگون انبه است. دارای یک رایحه عجیب و غریب می باشد که آن را در میان عاشقان انبه محبوب کرده است. در فلوریدا رشد می نمایند و در ماه های اردیبهشت تا خرداد امکان کشت دارند.

انبه madame francique :

انبه madame francique به رنگ سبز تا نارنجی و زرد است که از نظر نوع شیرینی مزه تندی دارد. اگر به صورت خام مصرف کنید تندی آن بیشتر می‌شود. این نوع از انبه بومی هاییتی است و به عنوان دسر انبه به عنوان یک دسر عالی نیز شناخته می­شود.
بهترین واریته مورد توجه در این انبه در کارابن در ماه های شهریور و مهر کشت می شود.

درخت انبه زردآلو (zardalu) :

درخت انبه زردآلو zardalu بومی مناطقی از هند است که در سایز متوسط رشد می‌کند. وزن هر میوه این گیاه بین 150 تا 200 گرم است. دارای طعم مطبوع و شیرینی است و دارای تناوب باردهی است.

درخت انبه vallenato :

درخت انبه vallenato بومی مناطقی از کلمبیا است که دارای تاجی افراشته و متراکم است. میوه این گیاه به رنگ زرد روشن با رگه‌های کرم رنگ است. طعم شیرینی دارد و از کیفیت مطلوبی برخوردار است.

درخت انبه وان دیک (van dyke) :

درخت انبه وان دیک van dyke میوه‌ای به رنگ زرد روشن با رگه‌های قرمز رنگ روشن تولید می‌کند و به صورت تخم‌مرغی با قاعده ای گرد است. پوست میوه آن ضخیم و وزن هر میوه این گیاه بین 200 تا 550 گرم است.

درخت انبه تورپنتین (turpentine) :

درخت انبه تورپنتین بومی مناطقی از جزایر هند غربی است که دارای تاج پوششی بزرگ، گسترده و کروی است. میوه این گیاه به رنگ زرد روشن با نقاط سفید رنگ است و طعم شیرینی دارد.

درخت انبه توتاپوری (totapuri) :

درخت انبه توتاپوری totapuri بومی هند است که میوه تخم‌مرغی کشیده‌ای دارد و طعمش شیرین است.

درخت انبه تاهار (tahar) :

درخت انبه تاهار tahar درختی تنومند است که در سایز متوسط رشد می‌کند. میوه این گیاه به رنگ زرد روشن با رگه‌های قرمز و نقاط سفید است. میوه این گیاه تخم ‌مرغی است و قاعده ای پهن دارد. پوست میوه این گیاه ضخیم و در عین ‌حال زبر است. این درخت بومی اسرائیل است.

درخت انبه بنگالورا (bangalora) :

درخت انبه بنگالورا بومی هند است. میوه میانرسی دارد و از باردهی خوبی برخوردار است. میوه این گیاه در سایز بزرگ رشد می‌کند و به رنگ زرد است.

درخت انبه بانگاناپالی (banganapalli) :

درخت انبه بانگاناپالی بومی هند است که در سایز متوسط رشد می‌کند و دارای تاجی با پوشش کروی مانند است. میوه زرد رنگ کمرنگ، تخم‌مرغی، اوریب و بزرگی دارد که پوست آن صاف است.

درخت انبه بمبئی گرین (Bombay green) :

درخت انبه بمبئی گرین بومی هند است. میوه این گیاه به رنگ سبز با لکه‌های قرمز و زرد است. بسیار گوشتی و آبدار است و طعم دلچسبی دارد.

درخت انبه بوربون (bourbon) :

درخت انبه بوربون بومی برزیل است و میوه زرد رنگ مایل به سبز، تخم‌مرغی شکل، قلبی مانند با قاعده گرد دارد که در سایز متوسط رشد می‌کند.

دیگر ارقام درخت انبه:

درخت انبه کامبودیانا cambodiana بومی ویتنام است.
درخت انبه کارابائو carabao بومی فیلیپین است.
درخت انبه چوسا chausa بومی هند است.
درخت انبه کورا کائودبوی coracao de boi بومی برزیل است.
درخت انبه داشهاری dashehari بومی هند است.
درخت انبه اسپادا espada بومی برزیل است.
درخت انبه اکسترما extrema بومی برزیل است.
درخت انبه فجری fajri بومی هند است.
درخت انبه فلوریگون florigon بومی فلوریدا است.
درخت انبه گولک golek بومی اندونزی است.
درخت انبه جامادار jamadar بومی هند است.
درخت انبه مبروکا mobrouka بومی مصر است.
درخت انبه مالیکا mallika بومی هند است.
درخت انبه مایا maya بومی اسرائیل است.
درخت انبه نائومی naomi بومی اسرائیل است.
درخت انبه پایری pairi بومی هند است.

روش های تکثیر انبه :

تکثیر جنسی انبه :

تکثیر جنسی انبه از طریق کشت بذر (بذرهای تک جنینی) انجام می شود. چون انبه گیاهی دگرگشن است گیاهان حاصل از بذر (در ارقام تک جنینی) شبیه والدین نبوده و اختلافات زیادی از نظر ویژگی های کمی و کیفی در نتایج حاصله دیده می شود.
درختان حاصل از تکثیر بذری دارای هیکل بزرگ می باشند و میوه آنها معمولاً از نظر اندازه و کیفیت چندان مطلوب نمی باشد. همچنین دوره نو نهالی نهال های بذری طولانی ( بیش از 6 سال ) است و عملیات داشت و برداشت درختان بذری به دلیل ارتفاع و رشد رویشی زیاد بسیار مشکل است.
بنابراین در تکثیر تجاری  انبه از بذر استفاده نمی شود. با این حال باید متذکر گردید که تعداد قابل توجهی از ارقام مرغوب تجاری دنیا منشاء بذری دارند و از طریق پدیده انتخاب در بین توده های بذری به وجود آمده اند.
ارقام انبه از نظر تولید بذر به دو گروه ارقام تک جنینی (Monoembryony) و ارقام چند جنینی (Polyembryony seeds) طبقه بندی می شوند.در ارقام تک جنینی گیاهان حاصل از تکثیر بذر شبیه والدین نمی باشند و فقط یک نهال از هر بذر تولید می شود اما گیاهان حاصل از بذور چند جنینی صفات گیاه مادری خود را حفظ می نمایند.
با این حال گیاهان نیز مانند گیاهان حاصل از بذور تک جنینی دارای دوره نو نهالی طولانی و رشد رویشی زیاد هستند و معمولا به عنوان پایه بذری جهت تکثیر مورد استفاده قرار می گیرند.

ویژگی چند جنینی بودن بذر در ارقام پرورش یافته در مناطق گرمسیری مرطوب متداول می باشد. در بذر چند جنینی، تنها یکی از جنین ها منشا جنسی دارد و این جنین جنسی معمولا یا تحلیل می رود یا تولید نهالی ضعیف می کند.
اغلب سه تا هشت نهال بذری از یک بذر چند جنینی تولید می شوند.ارقام چند جنینی در کشور های جنوب شرقی آسیا و آمریکای لاتین به روش سنتی از طریق بذر تکثیر شده اند.در بسیاری از مناطق پرورش انبه ، ارقام منتخب حاصل از بذور تک جنینی و چند جنینی بر روی پایه های هم شکل نهال های بذری نوسلار پیوند زده می شوند.

تکثیر غیر جنسی انبه :

تکثیر غیر جنسی یا رویشی منجر به تولید گیاهان کاملا شبیه به گیاهان مادری می گردد، در تکثیر غیر جنسی از روش های پیوند زدن، قلمه زدن، خوابانیدن، استفاده از بذور چند جنینی و روش های ریز ازدیادی استفاده می شود.
روش قلمه زدن و خوابانیدن به دلیل هزینه بالا و زمان بر بودن در تکثیر تجاری استفاده نمی شوند و استفاده از بذور چند جنینی به دلایل ذکر شده قبلی متداول نمی باشد. تکثیر از طریق روش های ریز ازدیادی با وجود مزایای زیاد هنوز به مرحله تولید انبوه و تجاری نرسیده است.

پیوند انبه :

در حال حاضر ازدیاد از طریق پیوند متداول ترین روش تکثیر جاری انبه به شمار می رود. پیوند انبه به دو شکل متصل و منفصل انجام می شود. در روش پیوند متصل، پیوندک تا زمان کامل شدن ارتباط آن با پایه پیوند از گیاه مادری جدا نمی گردد.
روش های پیوند مجاورتی، زبانی، زینی و پیوند ریشه از این جمله اند. در روش منفصل، پیوند که از گیاه مادری جدا گشته و سپس بر روی پایه پیوند زده می شود.در این روش تا قبل از قطع پایه از بالا تر از محل پیوند، به پایه و پیوندک اجازه رشد داده می شود.
درختان تکثیر شده از طریق پیوند در مقایسه با درختان بذری که نیاز به 5 الی 10 سال برای آغاز گل دهی دارند معمولا در سال سوم یا چهارم وارد مرحله گل دهی می شوند. گیاهان پیوند شده معمولا کوچکتر از درختان بذری هستند.

تهیه پایه پیوند انبه :

پایه ها ممکن است دارای  منشاء جنسی یا غیر جنسی باشند. پایه های بذری نوسلار (حاصل از بذور چند جنینی ) نسبت به پایه های بذری تک جنینی ناهمسان دارای برتری های متعددی هستند. بذور بایستی در هفته اول پس از برداشت میوه ها ،گرد آوری شده و کشت گردند.
بذور انتخاب شده به طور مستقیم در بستر کشت یا گلدان ها کشت می شوند. بذور در طول 2 تا 3 هفته جوانه می زنند. نهال های بذری یک ماهه ای که دارای برگ های مسی رنگ و هسته متصل به برگ ها هستند هنگام جا به جایی بقای بیشتری نسبت به گیاهان مسن تر نشان می دهند.
در صورت جدا نمودن مغز بذر از درون بر سخت آن، جوانه زنی بذور یکنواخت خواهد شد. نهال های جوانه زده، جدا شده و تک تک به درون پاکت های پلی اتیلن به ابعاد 30.5 × 12.7 × 17.8 سانتی متر انتقال می یابند و در سایه (30 درصد سایه) نگهداری می شوند. بذور تک جنینی حاصل از برنامه های اصلاحی را می توان مستقیما در درون پاکت های پلی اتیلن کشت کرد.

پیوند مجاورتی انبه :

پیوند مجاورتی از گذشته های بسیار دور در تکثیر تجاری انبه مورد استفاده قرار گر فته است. هرچند این روش پرهزینه و کارگر بر بوده و زمانی طولانی برای تولید نهال پیوندی نیاز دارد اما میزان موفقیت عملیات پیوند بالاست.
در پیوند مجاورتی یک شاخه پیوندک در حالی که هنوز به گیاه مادری متصل است، روی پایه بذری پیوند می گردد. برای این کار برشی بلند (5 تا 7 سانتی متر) با طول و عمق مساوی در یک سمت از پایه و پیوندک ایجاد شده، به گونه ای که کامبیوم و بخش کوچکی از چوب در محل برش برداشته شود.
سپس سطوح برش داده شده پایه و پیوندک محکم به یکدیگر فشرده شده و با دقت توسط نخ های پلاستیکی، لیف یا نوار های پلی اتیلنی به یکدیگر بسته می شوند. پس از ایجاد اتصال، پیوندک از پایین تر از محل پیوند و پایه در بالا تر از محل پیوند قطع می گردند.
لذا یک گیاه جدید که دارای بخش هایی از دو گیاه مجزا است به وجود می آید. این روش تحت عنوان پیوند مجاورتی شناخته می شود و قبل از توسعه روش های پیوند منفصل روش استانداردی برای تکثیر انبه بوده است.
برای پیوند مجاورتی، پایه های بذری با طول 45 تا 60 سانتی متر و با قطر 1.25 سانتی متر انتخاب شده و در گلدان ها و یا کیسه های پلی اتیلنی حاوی مخلوط خاکی کشت می گردند و در زیر درخت مادری نگهداری می شوند یا بر روی سکو های بلندی جهت قرار گرفتن در مجاور شاخه های بلند ،قرار داده می شوند یا مستقیما بر روی شاخه هایی از گیاه مادری آویزان می گردند.
پایه های بذری ممکنن است از چند ماه تا دو سال سن داشته باشند. پیشنهاد شده است که نهال های یک ساله مورد استفاده قرار گیرند، زیرا هزینه های تولید پایه های بذری نو نهال کمتر از پایه های مسن تر است.
در مناطق نیمه گرمسیری بسیاری از ارقامی که در فصل بهار به صورت مجاورتی پیوند شده اند 88 الی 100 درصد گیرایی داشته اند. پیوند مجاورتی در طول ماه های زمستان که گیاه در حالت استراحت است نباید به کار برده شود.
در مناطق نیمه گرمسیری ،انبه را می توان در طول سال از طریق پیوند مجاورتی تکثیر نمود. پیوند مجاورتی باید در زمانی که گیاه در حالت رشد سریع است و شیره گیاهی در جریان است انجام شود. در مناطق دارای بارندگی کم، پیوند مجاورتی باید در فصول بارندگی انجام شود در حالی که در مناطق دارای بارندگی شدید این پیوند باید بلافاصله پس از پایان فصل بارندگی در زمانی که دما بالا تر از 15 درجه سانتی گراد است (دمای بحرانی برای رشد درختان انبه ) صورت گیرد.
باید درختان سالمی که دقیقا شبه رقم هستند برای تهیه شاخه پیوندک انتخاب شوند. موفقیت در پیوند مجاورتی به رقم بستگی دارد. به طور مثال پیوندک رقم لانگرا دارای گیرایی بهتری نسبت به پیوندک های هر دو رقم داشری و چائوزا می باشد. همچنین موفقیت بیشتر با استفاده از نهال هایی با قطر 1.3 تا 1.6 سانتی متر در مقایسه با نهال های با قطر متوسط (10 تا 12 میلی متر) و نهال های با قطر کم (1 تا 7 میلی متر) گزارش شده است.

پیوند چوب نرم (Soft wood grafting) انبه :

قرار دادن پیوندک در درون ساقه برنزی رنگ پایه پیوند تحت عنوان پیوند چوب نرم شناخته می شود. در این روش امکان گیرایی 100 درصد پیوندک زمانی که برگ های پایین تر از محل پیوند باقی گذاشته شوند وجود دارد.
پایه های بذری با سن های مختلف قابل استفاده هستند. در صورت استفاده از پایه های یک ساله یا مسن تر در صد موفقیت پیوند  بیش از 80 درصد خواهد بود .ولی پایه های بذری کمتر از شش ماه گیرایی اندک (40 تا 87 درصد) دارند.
این روش به سادگی قابل استفاده است و در شرایط آب و هوای گرم و خشک یا مناطق دارای بارندگی کم بسیار رضایت بخش است. این روش در کشور هند به طور موفقیت آمیزی مورد استفاده قرار گرفته است. در این روش پیوند می بایست قطر پایه و پیوندک یکسان باشد.

پیوند اپی کوتیل (Stone grafting) انبه :

پیوند اپی کوتیل شامل پیوند اسکنه ای پیوندک های بالغ بر روی پایه های بذری با سن دو هفته است. دمای 28 تا 32 درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی بالاتر از 70 درصد فاکتور های اصلی گیرایی این روش پیوند هستند.
در این روش نهال های با سن کمتر از دو هفته به عنوان پایه به کار می روند. برش موربی به طول 2 تا 3 سانتی متر در اپی کوتیل و برش مشابهی بر روی بخش انتهایی پیوندک به روش نیمانیم جهت پیوند زدن ایجاد می شوند.
در پیوند به حالت گوه ای، برش عمودی به طول 4 الی 5 سانتی متر بر روی اپی کوتیل سربرداری شده زده می شود تا پیوندک گوه ای شکل را در خود جای دهد. پایه و پیوندک توسط نوار های پلی اتیلنی به یکدیگر بسته می شوند.
گیاهان پیوندی بلافاصله کاشته شده و آبیاری می شوند. پیوندک ها در مدت یک ماه جوانه خواهند زد. گیاهان پیوندی در مکانی نیم سایه و دارای دمای ملایم محیطی مرطوب نگهداری می شوند. قرار دادن پوشش های پلاستیکی منفذ دار باعث افزایش گیرایی این روش پیوند می شوند.

پیوند نیمانیم (Splice or whip grafting) انبه :

پیوند نیمانیم ساده ترین روش تکثیر انبه است که در مناطق نیمه گرمسیری به میزان فراوانی به کار می رود. پایه باید حدود 1 تا 2 سال سن داشته و قطر آن 0.6 الی 1 سانتی متر باشد و پیوندک نیز باید هم قطر پایه باشد.
پایه پیوند از ارتفاع 10 تا 20 سانتی متر زمین بریده می شود و برش موربی (به طول 3 تا 4 سانتی متر) در انتهای پایه ایجاد می گردد. برش مورب مشابهی نیز بر روی انتهای پیوندک ایجاد می گردد و سطوح برش داده شده پایه و پیوندک توسط نوار های پلی اتیلنی به یکدیگر بسته می شوند. کامل شدن محل اتصال پایه و پیوندک (معمولا با 90 درصد موفقیت) حدود دو ماه بعد صورت می گیرد.

پیوند جانبی (Side grsfting) در انبه :

پیوند جانبی در سطح بسیار زیادی مورد استفاده قرار گرفته است. این روش در مناطق با آب و هوای معتدل و فاقد باد های شدید، دمای زیاد و بارندگی های شدید بسیار موثر می باشد و گیرایی آن بسته به رقم از 50 تا 100 درصد متغیر است.
پیوند جانبی به طور کلی در مناطق ساحلی و مرطوب هندوستان با استفاده از پایه های با قطر 1 تا 1.5 سانتی متر انجام می شود. پیوندک ها باید حدودا 10 سانتی متر طول داشته باشند و برگ های آنها حدود یک هفته قبل از انجام عمل پیوند حذف شده باشد.
سن پایه ها بین 4 تا 36 ماه متغیر است. پیوندک در شکاف ایجاد شده در پایه فرو برده می شود و توسط نوار پلی اتیلنی محکم بسته می گردد.اتصال پایه و پیوندک در خلال 2 تا 3 ماه کامل می شود.انتهای پایه را می توان پس از رشد جدید پیوندک، از قسمت بالای محل پیوند قطع کرد.

پیوند رو کشی (Veneer grafting) انبه :

پیوند روکشی به عنوان روشی ساده و موفق در بسیاری از مناطق کشت انبه از جمله هندوستان مورد استفاده قرار گرفته است. در این روش شاخساره های پیوندک های 3 تا 6 ماهه که دارای برگ های ترد هستند انتخاب و برگ ها 3 تا 15 روز قبل از پیوند (بسته به فصل رشد) حذف می گردند.
اما دمبرگ های روی شاخه ها باقی گذاشته می شوند. حذف برگ ها در شرایط آب و هوای مرطوب یا زمانی که درجه حرارت و رطوبت نسبی بالا نباشد الزامی نیست. شاخه باید دارای قطری معادل 10 تا 15 میلی متر باشد.
طول پیوندک جهت گیرایی بیشتر (بیش از 90 درصد) باید 10 تا 15 سانتی متر باشد. پیوندک های کوچکتر (5 تا 10 سانتی متر) نیز به کار برده شده اند. سن پایه پیوند، کم اهمیت تر از میزان بلوغ پیوندک است و موفقیت بیشتر همیشه در استفاده از شاخساره های پیوندک مسن تر گزارش شده است.
پیوندک های نگهداری شده در دمای مفید (25 تا 35 درجه سانتی گراد) برای 8 روز در خزه اسفاگنوم مرطوب و پوشانده شده توسط پلاستیک پلی اتیلنی، با احتمال 50 درصد گیرایی در خلال ماه های مارس تا جولای قابل پیوند شدن هستند.
استفاده از پایه های پیوندی با سن های مختلف (3 ماهه تا 2 ساله) با توجه به زمان پیوند، میزان بلوغ پیوندک، دوره حذف برگ های اولیه، شرایط نگهداری پیوندک و غیره، گیرایی پیوندک را از 40 تا 100 درصد تغییر می دهد. 
پایه با ایجاد یک برش مورب ( به طول 5 سانتی متر) برای انجام عمل پیوند روکشی آماده می شود. سپس یک برش مورب در قاعده برش اول ایجاد می گردد، به گونه ای که بخشی از چوب همراه با پوست آن جدا گردد.
در ادامه قاعده چوب پیوندک به گونه ای درون پایه قرار داده می شود که سطوح برش داده شده شامل لایه های کامبیونی پایه و پیوندک در مقابل یکدیگر قرار گیرند. پایه و پیوندک توسط نوار های پلی اتیلنی به یکدیگر محکم بسته می شوند.
اتصال پایه و پیوندک در حدود 1.5 تا 2 ماه کامل می شود.نوار های پلی اتیلنی که برای محکم کردن محل پیوند به کار می روند باید 2 تا 3 ماه بعد از پیوند که برگ های جدید پیوندک سبز رنگ شدند باز شوند.

پیوند جوانه یا کوپیوند (Budding) انبه :

پیوند جوانه شامل جداسازی یک جوانه ی تکی از پیوندک ،همراه با چوب یا بدون آن و پیوند این جوانه به پایه پیوند است .روش کوپیوند بستگی به نحوه و شکل جداسازی جوانه از پیوندک،شکل شکاف ایجاد شده در پوست و ... دارد. جوانه پیوند شده در نهایت به عنوان تاج درخت گسترش می یابد.پس از استقرار پیوندک ، پایه در بالاتر از محل پیوند قطع می گردد. اتصال پایه و پیوندک در پیوند جوانه سریع تر از دیگر روش های پیوند کامل می شود. 
پیوند جوانه در زمانی که پایه و پیوندک هر دو در حال رشد فعال هستند و جداسازی جوانه از پیوندک به راحتی صورت می گیرد انجام می شود.تحریک جوانه از طریق حذف برگ های آن قبل از جداسازی تیمار با مواد تنظیم کننده رشد و حلقه برداری (Girdling) کارایی این روش پیوند را افزایش می دهد.
جوانه پیوندک معمولا از شاخساره های پیوند 3 تا 4 ماهه انتخاب می گردد و بر روی شاخه های پایه پیوندی که دارای قطری معادل 0.1 تا 1.25 سانتی متر هستند ، در ارتفاع 25 تا 30 سانتی متر از سطح زمین در جایی که پایه به رنگ سبز مایل به خاکستری است (به جز در مواردی که پایه خیلی جوان باشد) پیوند می گردد.
به طور کلی پایه های یک یا دو ساله برای عمل پیوند بهتر از پایه های جوان تر هستند. جوانه پیوند شده به طور کامل توسط نوار های پلی اتیلنی به مدت چند هفته جهت محافظت آن پوشانده می شود.رشد جوانه را می توان با برداشتن نوار های پلی اتیلنی حدودا دو هفته پس از عمل پیوند تحریک نمود.

پیوند سپری یا پیوند T (Sheild or tbudding) انبه :

پیوند سپری یا تی در تکثیر انبه با گیرایی متغیری از 32 تا 94 درصد مورد استفاده قرار گرفته است.حذف اولیه برگ های شاخه حاوی پیوندک 10 تا 15 روز قبل از پیوند و حلقه برداری شاخه پیوندک چندین هفته قبل از پیوند جوان ، گیرایی پیوند را افزایش می دهد.
جوانه ها را می توان در شکاف های T مانند معکوس بر روی پایه های 2  تا 5 ساله پیوند کرد.نوارهای پلی اتیلنی باید جهت محافظت جوانه ها مورد استفاده قرار گیرند.اگر جوانه ها 15 روز پس از پیوند سبز باقی بمانند ، نوار های اطراف آن باید حذف گردند و پایه از 10 سانتی متر بالا تر از محل پیوند حلقه برداری گردد تا جوانه تحریک به رشد شود.
در نهایت پایه در بالا تر از محل پیوند و پس از اغاز رشد سریع پیوندک ،قطع می گردد. گیاهان پیوندی زمانی در زمین اصلی قابل کشت هستند که حداقل یک دوره ی رشد فصلی را طی کرده باشد جوانه ها را می توان در شکاف های T معکوس بر روی پایه های 2 تا 5 ساله پیوند کرد.درصد موفقیت این روش پیوند در شرایط بلوچستان 30 درصد گزارش شده است .

نحوه آبیاری انبه :

به طور کلی، نهال های جوان انبه به 20 الی 30 لیتر آب در هر 4 تا 5 روز در 2 تا 3 ماه نخست استقرار گیاه نیاز دارند. برای بقیه ایام در سال اول، مقدار آب آبیاری ممکن است به 40 الی 50 لیتر در هر 7 تا 10 روز افزایش یابد.
در سال دوم مقدار آبیاری تا حدود 100 الی 150 لیتر در هر 10 روز افزایش می یابد. در سال سوم 200 الی 300  لیتر برای هر درخت در هر 15 روز یک بار کافی می باشد. برای درختان بارده، مخصوصأ در مناطق گرمسیری، داشتن یک دوره خشکی 3 الی 4 ماهه قبل از گل دهی برای تولید قابل اطمینان و کاهش فلاش های رشد رویشی بسیار مطلوب است.
در مناطق خشک، آبیاری پس از ظهور گل آذین ها و آغاز میوه نشینی و در طول 4 الی 6 هفته اول رشد و نمو میوه یعنی زمانی که تقسیم سلولی بسیار سریع است مطلوب می باشد. درختان 4 ساله ممکن است به حدود 400 الی 500 لیتر آب برای هر درخت هر دو هفته یکبار نیاز داشته باشند.
به محض  اینکه میوه ها به مرحله بلوغ رسیدند آبیاری بایستی کاملا قطع گردد. زیرا شرایط خشک برای تجمع قند بیشتر مطلوب است. آبیاری سنگین پس از برداشت محصول باعث تحریک رشد رویشی جدید می شود.

انواع روش های آبیاری انبه :

انبه از گیاهان مقاوم به خشکی است. در شرایط دیم کیفیت و تولید میوه آن کاهش خواهد یافت. آبیاری بیش از حد نیز به کاهش رشد درخت انبه منجر خواهد شد. روش های آبیاری زیادی از جمله غرقابی و شیاری، تفنگی با حجم و فشار بالا، سیستم بارانی که حجم زیادی آب را در بخش بالا و زیر تاج درخت پخش می کنند، سیستم های قطره ای و میکرو اسپری های فشار ضعیف جهت آبیاری باغ های انبه مورد استفاده قرار گرفته اند. در زیر نحوه و نوع سیستم های آبیاری مورد استفاده در مناطق جدید تولید انبه در دنیا تشریح می گردند.
در استرالیا معمول ترین روش آبیاری، استفاده از میکرو اسپری هایی است که آب را در زیر درخت در فاصله کم می پاشند. البته آبیاری غرقابی نیز در برخی باغ های قدیمی تر استفاده می گردد. اغلب درختان با یک میکرو اسپری با میزان پخش بین 60 تا 120 لیتر در ساعت به ازای هر درخت آبیاری می شوند. از آبیاری درختان بالغ حدود 2 ماه قبل از گل دهی خودداری شده و یا مقدار آن شدیدأ کاهش می یابد. آبیاری در دوران پس از گل دهی تکرار شده و تا زمان قبل از برداشت ادامه می یابد و در این هنگام مقدار آن کاهش یافته و در نهایت متوقف می گردد.
پس از برداشت، درختان مجددأ در طول دوره رشد رویشی آبیاری می شوند. حجم آب مصرفی بسیار متغیر و 500 الی 2000 لیتر در هفته برای هر درخت می باشد. اما اکثر درختان بین 1000 تا 1200 لیتر در هفته به ازای هر درخت دریافت می کنند.
در آمریکا معمولأ آبیاری در طول سال در ایامی که میزان بارندگی در دوره های 3 الی 5 روزه کمتر از 0.64 الی 1.27 سانتی متر باشد انجام می شود. توصیه ها و عملیات آبیاری بر اساس مشاهدات و تجربه است.
میزان آب مصرفی را حدود 6.35 سانتی متر در هفته پیشنهاد کرده اند. بر اساس تحقیقات اولیه ، آبیاری در فواصل 7 روزه در دوره رشد و نمو میوه باعث افزایش اندازه میوه، زودرسی و افزایش عملکرد می گردد.
در کالیفرنیا روش های آبیاری قطره ای و میکرو اسپری ها به کار می روند، در پورتوریکو آبیاری قطره ای نسبت به میکرو اسپری ها رایج تر است. قطره چکان ها به ازای هر درخت 3.79 الی 7.75 لیتر در ساعت آب پخش می کنند و درختان 2 تا 3 بار در هفته آبیاری می شوند.
زمانی که از میکرو اسپری ها برای آبیاری استفاده می شود، معمولا یک میکرواسپری بین دو درخت در یک ردیف قرار داده می شود.
درختان معمولأ 9 تا 11 ماه از سال آبیاری می شوند، ولی1 الی 3 ماه قبل از شروع گل دهی آبیاری انجام نمی شود. در موسسه تحقیقات باغبانی هند جهت آبیاری درختان جوان انبه از کوزه های مجهز به قطره چکان استفاده می شود.

نیازهای اولیه و اکولوژیک انبه :

درجه حرارت :

دمای مناسب مورد نیاز جهت رشد و نمو انبه 24 تا 30 درجه سانتی گراد است. انبه می تواند دمای 48 درجه سانتی گراد را در طول دوره رشد میوه در صورت وجود آبیاری کافی تحمل نماید. حداقل دمای قابل تحمل انبه بدون آن که به درخت آسیبی برسد1 الی 2 درجه سانتی گراد است. گیاهان بالغ قادرند تا دمای 4- درجه سانتی گراد را برای ساعت های اندک با زیان ناچیزی تحمل نمایند.

تاثیر بارندگی بر درخت انبه :

انبه نسبت به خشکی بسیار مقاوم است و همچنین شرایط غرقابی را می تواند تحمل نماید. پراکنش بارندگی بیش از میزان بارندگی در گل دهی و میوه نشینی انبه موثر است. بیشتر ارقام انبه در مناطق با بارندگی معادل 75 تا 135 سانتی متر در سال و دارای تابستان های خشک رشد می کنند. درخت انبه به منظور تولید محصول کافی و با کیفیت مطلوب نیاز به هوای خشک و آفتابی در فصل گل دهی و رسیدن میوه دارد.
وقوع بارندگی در فصل گل دهی باعث اختلال در کار حشرات گرده افشان و در نتیجه کاهش میزان لقاح گل ها و تشکیل میوه، ایجاد شرایط مناسب جهت رشد و نمو عوامل بیماری زا به ویژه قارچ عامل سفیدک پودر و آنتراکنوز و آفاتی نظیر زنجرک های انبه، عدم رویش لوله گرده و کاهش میزان تلقیح گل ها می گردد.
یکی از مشکلات مهم کشت انبه در ایران این است که فصل گل دهی درختان انبه (بهمن لغایت فروردین ماه) مصادف با زمان ریزش نزولات آسمانی است و ریزش رگبارهای شدید در این فصل باعث کاهش شدید محصول می گردد.

نور مورد نیاز درخت انبه :

سایه قادر است تشکیل جوانه گل را متوقف یا به تاخیر اندازد. در قسمتی از درخت که نور مستقیم دریافت می کند گل های کامل و فراوان تری به وجود می آید.
گل دهی در تمامی حالت های دریافت نور درخت تحت دماهای محرک گل دهی (شب 10 درجه سانتی گراد و روز 18 درجه سانتی گراد) صورت می گیرد.

خاک مورد نیاز انبه :

خاک های لومی ،آبرفتی بازهکش مناسب و عمیق و دارای مقادیر زیاد هوموس برای کاشت انبه بسیار ایده ال می باشند. بهترین رشد درخت انبه در خاک هایی با PH بین 5.5 الی 7 می باشد . خاک نباید لایه غیر قابل نفوذ داشته باشد و آب تحت الارضی باید حداقل 2.5 متر پایین تر از سطح زمین باشد. درخت انبه شوری تا حدود 4.5 دسی زیمنس بر متر را تحمل می کند. خاک های آهکی با Ph و شوری بالا رشد و نمو انبه را کاهش می دهد و در این نوع خاک ها کمبود آهن متداول است .

تاثیر باد در کاشت انبه :

درصورت وقوع بادهای شدید در طول دوره گل دهی و اوایل میوه دهی، میزان تولید محصول کاهش می یابد. از کاشت انبه در مناطق دارای بادهای شدید که باعث ریزش گل ها و میوه ها و شکستن و سر خشکیدگی شاخه ها می شود باید خودداری شود.

ارتفاع از سطح دریا :

انبه را می توان تا ارتفاع 1200 متر بالاتر از سطح دریا در مناطق گرمسیری کشت کرد، اگر چه بهترین تولید آن در کمتر از 800 متر است.

آموزش کاشت هسته انبه در گلدان

یکی از لذت بخش ترین کارهای دنیا پرورش گیاهان در خانه است. شما برخی از درختان را می توانید در خانه و در گلدان بکارید و از رشد و به ثمر رسیدن آن لذت ببرید. انبه یکی از آن درختانی است که می توانید به راحتی و با استفاده از هسته در گلدان پرورش دهید و به آن رسیدگی کنید تا میوه های خوشمزه اش را به شما تقدیم کند. برای کاشت انبه کافیست مراحل صحیح  کاشت هسته انبه در گلدان را به سبکی که در این بخش از نمناک می گوییم انجام دهید.

وسایل مورد نیاز برای کاشت انبه در گلدان :

پوست انبه خشک با دانه داخل آن، چاقو یا قیچی، دستمال کاغذی، ماژیک، پلاستیک، ظرف درب دار 

مراحل کاشت انبه در منزل 

برای آنکه بتوانید در منزل، کاشت انبه را با موفقیت انجام دهید مراحل گفته شده در ادامه را خوانده و طبق آموزش پیش بروید.

مرحله 1 : انتخاب انبه مناسب

ابتدا یک انبه رسیده بخرید. انبه شما باید کاملا رسیده باشد زیرا در انبه نارس دانه درونی به اندازه کافی بالغ نشده و برای کاشت آماده نیست. 

مرحله 2 : خارج کردن هسته انبه

درون هر میوه انبه یک هسته وجود دارد که به وسیله پوشش سخت بیرونی احاطه شده است. شما باید میوه انبه را نوش جان کنید و هسته انبه را خارج کرده و در کناری قرار دهید. 

مرحله 3 : تمیز کردن و خشک کردن هسته

در این مرحله شما باید هسته انبه را از تکه های میوه پاک کنید زیرا اگر گوشت انبه را از هسته جدا کنید، هسته سریع تر خشک شده و باز کردن آن آسان تر است. پس از تمیز کردن هسته انبه، آن را در آفتاب به مدت 1 تا 2 روز قرار دهید تا خشک شود. در این مدت هسته را به طرف دیگرنیز برگردانید تا دو طرف هسته کاملا خشک شود. 

مرحله4 : بیرون آوردن دانه از داخل هسته

با یک چاقو و یا قیچی هسته را به دقت باز کنید و دانه انبه را بیرون بیاورید. در حین این کار مراقب باشید تا به دانه آسیب نرسانید. با باز شدن هسته می توانید دانه درون آن را ببینید.

مرحله 5 : آماده سازی دانه

دانه را به آرامی از هسته خارج نمایید. در صورت چروکیده یا پوسیده بودن دانه آن را نکارید. بعد از خارج نمودن هسته هر لایه اضافی روی آن را جدا نمایید. باید بدانید بعضی از انبه ها چندین دانه و بعضی فقط یک دانه تولید می کنند. دانه داخل هسته باید مایل به زرد و شاداب به نظر برسد. 

مرحله6 : قرار دادن دانه در ظرف پلاستیکی

یک ورقه کاغذ یا دستمال کاغذی را مرطوب کنید نه آن قدر مرطوب که باعث پوسیدگی شود. آن را فشار دهید و دانه را درون آن بپیچید.(در این مرحله می توانید، دانه را به مدت یک روز در آب گرم خیس کنید و بعد در دستمال مرطوب قرار دهید.)
بعد از قرار دادن دانه درون کیسه مرطوب آن را درون کیسه پلاستیکی قرار دهید تا رطوبت آن بالا برود. کیسه پلاستیکی را در ظرفی پلاستیکی قرار دهید. این ظرف، به گلخانه ی قابل حمل تبدیل می شود که می توانید آن را درون کشو تاریک و یا هر مکان تاریک دیگر قرار دهید که مزاحمتی برایتان ایجاد نشود. حتما کیسه و ظرف تان را برچسب گذاری کنید.  هر روز به دانه سر بزنید تا تغییرات آن را بررسی نمایید و مطمئن شوید دستمال مرطوب است.

مرحله 7 : آماده سازی دانه برای انتقال به گلدان

دانه انبه بعد از چند هفته شروع به جوانه زدن می کند. پس از جوانه زنی، ریشه های جوانه نیز به تدریج قابل دیدن می شوند. بعد از مشاهده ریشه ها و وقتی اندازه گیاه به حدود 8 سانتی متر رسید می توانید آن را به گلدان منتقل کنید و در خاک بکارید.

مرحله 8 : مواد مورد نیاز گلدان

برای کاشت دانه انبه شما به کود، خاک گلدان خوب زهکشی شده، گلدان، آب نیاز دارید.

مرحله 9 : آماده سازی گلدان

گلدان انتخابی شما باید حداقل چند سانتی متر بزرگتر از دانه و حتما دارای سوراخ های زهکش باشد. اطمینان یابید که سوراخ ها باز هستند. 
دو سوم گلدان را با خاک گلدان و کود پر کنید، به طوری که 5 سانتی متر از روی گلدان خالی باشد. سپس خاک را با آب خیس کنید.

مرحله 10 : انتقال دانه جوانه زده به گلدان

دانه را روی خاک بگذارید و روی آن حدود 2 سانتی متر خاک بریزید و به آرامی فشار دهید. هنگام کاشت مراقب باشید زیرا نباید هیچ یک از ریشه های ظریف هسته را بشکنید.
گلدان را بیرون زیر بخشی از نور خورشید قرار دهید و آبیاری را مرتبا انجام دهید تا خاک همیشه مقداری رطوبت داشته باشد و گیاهتان رشد کند. این نکته را در نظر داشته باشید که انبه درخت بومی مناطق استوایی بوده و از آب و هوای گرم و مرطوب لذت می برد.
اگر از مقدار متناسب آبیاری خود مطمئن هستید اما مدتی پس از رشد، برگ های آن حالت افتاده به خود گرفت و برگ هایش آویزان شدند، نگران نباشید، افتادگی برگ ها طبیعی است و با رشد بیشتر گیاه برطرف می شود.

از گیاه جدید خود مراقبت کنید :

گیاه چند هفته پس از کاشت به خوبی رشد می کند و برگ های جدید گیاه می رویند. نهال انبه در مراحل اولیه بسیار آسیب پذیر است بنابراین بهتر است در ابتدا بذر را در یک گلدان پرورش دهید تا بتوانید نوردهی و دما را کنترل کنید و وقتی بزرگتر شد به باغچه منتقل کنید. حداقل 5 تا 8 سال طول می کشد تا یک درخت انبه میوه دهد. برای اینکه گیاهتان سریع تر میوه بدهد، باید یک نهال چند ساله انبه تهیه کرده و آن را بکارید.

شرایط نگهداری نهال انبه :

درخت انبه برای رشد و باردهی به نور کامل نیاز دارد اما نباید گیاه را در نور مستقیم قرار داد. بعد از رشد نهال انبه آن را به فضای بیرون منتقل کنید تا مشکلی از نظر دریافت نور نداشته باشد.
بعد از کاشت انبه در گلدان، گیاه را به صورت منظم آبیاری کنید و هر وقت رویه خاک کمی خشک شد، آن را آبیاری کنید. 
انبه به دماهای پایین حساسیت دارد و دمای 21 تا 25 درجه سانتیگراد بهترین دما برای نگهداری نهال انبه است. 
مخلوط خاک معمولی و خاک برگ به نسبت های مساوی بهترین خاک برای نگهداری درخت انبه در گلدان است. برای انبه از ترکیب کوکوپیت، پرلیت و پیت ماس استفاده کنید.
در طول سال ماهی یک بار برای تقویت گیاه به آن کود بدهید.

خواص دارویی انبه :

انبه سرشار از ویتامین A است . همچنین دارای مقدار زیادی ویتامین های  C , B , E، پتاسیم ، كلسیم ، آهن ، املاح و آنتی اكسیدان است . میوه انبه دارای فیبر زیاد ، سدیم و كالری آن كم است . انبه فاقد كلسترول و چربی اشباع می باشد .  این میوه به دلیل تركیبات اسیدی می تواند به هضم پروتئین ها كمك كند .
به همین دلیل در وعده های غذایی سنگین اگر مقدار كمی از این میوه مصرف شود به هضم غذا در سیستم گوارشی كمك می كند . لذا توصیه می شود انبه با معده خالی میل نشود بلكه آنرا بعد از صرف غذا و یا ترشی آن را به همراه غذا به مصرف برسانید .
برگ ، گل ، میوه و هسته انبه مصارف خوراكی دارند .
انبه رسیده از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك و نارس آن سرد و خشك است .
انبه نارس سبب بلغم و سودا در بدن می باشد . 
خوردن انبه برای بهبود سرفه ، تنگی نفس ، انواع سردرد و دردهای قولنجی مفید است . 
كمك به بهبود بینایی و از شب كوری و خشكی چشم جلوگیری میكند .
خون بدن را تصفیه و بوی بد بدن را از بین می برد .  
پوست انبه دارای 15 تا 18 درصد تانن است و یك قاشق چایخوری پوست كوبیده آن به میزان دو مرتبه در روز اسهال را از بین می برد . 
برطرف كننده یبوست ، ادرارآور ، ملین و تب را پائین می آورد .  
انبه بدلیل داشتن مقدر زیادی اسید گالیك  سیستم هضم را تسهیل می بخشد . 
ویتامین E موجود در انبه سبب افزایش قوای جنسی می شود . 
گل انبه خاصیت سرد و خشك دارد و اسهال را رفع می كند .  
مخلوط صمغ درخت انبه با روغن و آبلیمو برای ناراحتی های پوست مفید است . 
آب برگ درخت انبه برطرف كننده ریزش موی سر می باشد . 
برای تقویت دندان و لثه دم كرده برگ درخت انبه مفید است .  
برای چاق شدن افراد لاغر مفید است . 
مربا و ترشی انبه برای تقویت معده مفید است . 
دهان را خوشبو و رنگ صورت را درخشان و عطش را برطرف می كند .
انبه منافذ بسته شده پوست را باز كرده و جوشها را از بین میبرد . 
بدلیل داشتن فیبر ، پكتین و ویتامین C به كاهش كلسترول كمك میكند .

خواص درمانی انبه :

پیشگیری از سرطان ، معالجه كم خونی ، كاهنده فشار خون ، كمك به دیابتی ها
 

0 دیدگاه برای آموزش کامل کاشت انبه (صفر تا صد) + بررسی تمامی نکات کاشت

  • هنوز برای این مقاله نظری ثبت نشده است.

دیدگاه شما

25 + 2 =